فصل اول اینطور شروع میشد:- پاییز بود، پاییز سال نود و دو- در اتاقی سرد به ابعاد دلتنگی،...-...فصل بعد، با فراموشی آغاز با فراموشی تماموفصل های بعدتر هم در انتظار.-میگفت:وقتی که رفتی وقتی که نیستی وقتی وجودم تهی شده از تودیگه دستُ دلی برای نوشتن ندارم شعرام سیاه شده
وحالا روزای بدون تو، داره میگذره
برچسب:
نویسنده: نیکی احمدپور
تاريخ: يکشنبه
22 اسفند
1395 ساعت: 2:23